Er zijn avonden waarop het aanbod eindeloos is en je toch precies weet wat je wilt zien: die ene film. Alweer. Niet omdat er niets beters bestaat, maar omdat verrassing soms gewoon te veel gevraagd is.
Foto: Lucrezia Carnelos via Unsplash.
Geen keuze meer hoeven maken
Een bekende film vraagt niets van je voordat hij begint. Je hoeft geen recensies te vergelijken, geen trailers weg te klikken en niet na twaalf minuten te besluiten dat dit het toch niet is. De deur staat al open. Je kent de kamers, de mensen en waarschijnlijk zelfs de muziek die zo meteen inzet.
Dat maakt herkijken niet lui, maar efficiënt. Je koopt twee uur zonder keuzestress. Het verhaal hoeft je aandacht niet voortdurend te veroveren; je mag een kop thee zetten, even uit het raam kijken of een halve scène missen. De film wacht als het ware op je.
Het verhaal verandert niet, jij wel
Toch is een herhaling zelden echt hetzelfde. Een bijfiguur die je vroeger nauwelijks zag, blijkt ineens de interessantste persoon in beeld. Een grap valt anders. Een afscheid komt harder aan. Niet de film is veranderd, maar de plek vanwaar je kijkt.
Misschien is dat de stille aantrekkingskracht: bekende verhalen zijn meetlatten zonder cijfers. Ze laten merken hoeveel tijd er verstreken is. Je ziet tegelijk wie je was toen je ze voor het eerst bekeek en wie er nu op de bank zit.
Dus ja, je kunt vanavond iets nieuws kiezen. Maar je mag ook terug naar die film waarvan je de opening al kunt dromen. Soms is escapisme niet verdwijnen in een onbekende wereld. Soms is het thuiskomen in een verzonnen wereld die de sleutel nog steeds onder dezelfde bloempot bewaart.
